Category Archives: Lies Van Assche

STST 2.0

StST 2.0
een community-art project

van januari 2021 tot 31 dec 2021

kunstenaar
Lies Van Assche
borduursters
Nadia Mohmand
Saleha Mohmand
partners
MoMu Antwerpen
Middelheimmuseum
Atlas, integratie & inburgering Antwerpen
met steun van
Stad Antwerpen
FITLAB+

Gefascineerd door de emotionele waarde van textielobjecten en geïntrigeerd door de textiel verhalen van oude en nieuwe stadsbewoners, begon Lies Van Assche een onderzoek naar de vraag of textielobjecten in de stad verbindingen kunnen creëren door hun emotionele waarde. Lies borduurt verder op dit onderzoek met het project STST2.0., waarin ze over de grenzen van praktijken en culturen heen actief op zoek naar stadsbewoners die hun textieltalent- of textielverhaal willen delen.

Deze zomer vind je Lies samen met haar borduurmeesters Nadia Mohmand en Saleha Mohmand tussen de beelden van het Middelheimmuseum. Beeld je een zonnige dag in, met tussen de beelden in het park mensen die met lapjes tafellaken op hun schoot borduren aan de stad. Iedereen is welkom om zijn/haar persoonlijk verhaal te delen op een stadskaart, gemaakt van oude, gedoneerde tafellakens.

Deze tafellakens zijn het nomadisch ‘stadsdoek’ waarop een collectief, verhalende stadskaart wordt afgebeeld. Dit ‘stadsdoek’ is de zichtbare getuigenissen van ontmoetingen, gesprekken en herinneringen, een verzameling van persoonlijke verhalen en creatieve handgemaakte bijdragen door jonge en oude inwoners, bezoekers, textielliefhebbers, – talenten en – kunstenaars. Na de zomer in het basiskamp Middelheimmuseum, trekt het project nomadisch verder en zet het zijn kamp op, op weer andere publieke locaties doorheen de stad.

Parallel met deze activiteiten in het basiskamp, gaat Lies actief op zoek naar bijzondere textieltalenten met hun textielverhalen en doorkruist ze de stad om deze mensen te ontmoeten en met hen te borduren op een nomadisch stadsdoek. Lies’ route vertaald zich in een geborduurde rode draad op het doek. Het resultaat is een intuïtieve collectieve kaart van de stad, een tastbare getuige van een stadsdialoog, een reis van ontmoetingen en intieme textielverhalen. 

Waar? Het basiskamp deze zomer is de educatieve ruimte van het Middelheimmuseum. Hier kan je de kaart als work-in-progress bekijken en er samen met anderen mee aan borduren.
Wie? Iedereen. Voorkennis is niet nodig. Je krijgt hulp van ervaren borduursters uit de DOEK-community.
Gratis? Absoluut. Meedoen kost je niets, behalve tijd. Haal een borduurpakketje en een zitlaken op en vlei je met bekenden of onbekenden neer tussen de beelden van het park.
Wanneer? (telkens van 13u00-17u00)

  • 12, 13, 14, 15 augustus
  • 19, 20, 21, 22 augustus
  • 26, 27, 28, 29 augustus

(!) inschrijven is niet nodig

Een project in samenwerking met DOEK vzw, MoMu Antwerpen, Middelheimmuseum, Atlas, integratie & inburgering Antwerpen en FITLAB+. Dit project kwam tot stand dankzij de financiële bijdrage van de Stad Antwerpen.

Lees meer over de eerste fase, waarin we digitaal vooronderzoek deden in ontmoetingen rond textiel met de Textiel Blind Dates.

____________________________________________________________

ENGLISH

Fascinated by the emotional meaning that personal textile objects carry and intrigued by  old and new city citizens’ textile stories, Lies Van Assche began researching  the question of whether textile objects can create connections in a city through  their emotional value. Now, as an extension of this past research, Lies is embarking on a new project, StSt 2.0, in which she combines people and their textile stories with the fun of collective embroidering, beyond cultures or language.

This summer you will find Lies among the sculptures of the Middelheim Museum with her embroidery masters Nadia Mohmand and Saleha Momand. Imagine a sunny afternoon, the park, the sculptures, and scattered in between them tablecloths on the laps of people enjoying themselves while embroidering. Everyone is welcome to join and add their personal textile signature to a city map made from old tablecloths. These tablecloths become the canvas for a collective story-telling city map. As a collection of personal stories and creative hand-sewn contributions by citizens, visitors, textile lovers, talents or creatives, young and old, these traces on the tablecloths are the visible testimonies of fascinating encounters, dialogues and memories. After the summer residency in the Middelheim park, the project will set up new basecamps in the city center at MoMu Fashion Museum, Atlas… 

In between basecamp landings, Lies actively seeks out unusual textile talents or stories and traverses the city to meet these people and embroider on this ‘nomadic city cloth’ with them. Lies’ route is embroidered in red and the result is an intuitive collective map of the city,  a tangible witness of an urban dialogue, of a journey of encounters and intimate textile stories, a ‘nomadic city cloth’.

Where? The temporary basecamp for this project is the educational space of the Middelheim Museum. Here you can view the map as a work-in-progress and participate by embroidering with others.

For whom? For all. No prior knowledge is necessary. You will get help from experienced embroiderers in the DOEK community.

Free? Sure. All you spend is time. Come and pick up an embroidery kit with a seat blanket and nestle down with known and unknown people in the park among the sculptures.

When? from 13:00 – 17:00 pm

  • August 12, 13, 14, 15
  • August 19, 20, 21, 22
  • August 26, 27, 28, 29

A project in collaboration with DOEK vzw, MoMu Antwerp, Middelheim Museum, Atlas, integration & integration Antwerp and FITLAB+. This project was made possible thanks to the financial contribution of the City of Antwerp.

Lees meer

Het onverwachte van deze collectieve performance in de publieke ruimte van het Middelheimmuseum creëert bij de toevallige passant een vorm van nieuwsgierigheid of vervreemding. Een onverwachte huiselijke situatie in een beeldenpark. Lies herschept deze publieke ruimte door een specifieke ‘textielontmoeting’ tussen mensen te faciliteren op maat van de huidige situatie, waarin ontmoetingen en publieke ruimte gereguleerd worden.

“Met dit collectief kunstproject wil ik grenzen tussen verschillende werelden doorbreken, door huiselijke ambachtelijke creativiteit te introduceren op onverwachte plekken in de stad. Het is in deze publieke ruimte dat kunst een middel kan zijn om de stedelijke gemeenschap te herstellen . Dit alles in de geest van ‘het sociale sculptuur’, zoals bepleit door Joseph Beuys, die geloofde dat het artistieke niet enkel wordt uitgedrukt in het produceren van objecten, maar ook in het (samen)leven zelf.” (Lies Van Assche)

Terug naar PROJECTEN

Knottex

Knottex

Knottex

van jan 2020 tot dec 2022

partners
DOEK
Timelab

Doek en Timelab zijn partners in een nieuw project dat voortvloeit uit het knotplex.org project van Timelab en zal resulteren in een collectief project: Knottex. Dit project onderzoekt technieken om de Japanse duizendknoop, een invasieve plant die in heel Europa groeit, te verwerken tot textiel. Deze plant beschadigt infrastructuren en verdrijft lokale flora en fauna. De weefsels fungeren reeds als grondstof voor knotplex-platen die in het makerlab van Timelab gebruikt worden op protytypes te maken met een lasercutter. We zijn op zoek naar procédés om de Japanse duizendknoop efficiënt te verwerken naar draad, koord, of textiel. We experimenteren met toepassingen die de vezels gebruiken. Centraal in dit proces staat ook energie-efficiëntie: we zoeken ontwikkelingsprocédés die het energieverbruik zo goed mogelijk beperken.

We brengen een aantal mensen samen in een focusgroep om mee na te denken over de verdere ontwikkeling van dit proces: bijvoorbeeld iemand met kennis van de ambacht van (vlas)vezels spinnen of koorden maken. Deze vezels willen we uiteindelijk gebruiken in andere projecten:een project rond Afghaans dagbedweven met knottexkoorden, als draad voor het semi-automatisch weefgetouw dat we willen ontwikkelen tijdens het Texchallenge project, …

Terug naar PROJECTEN

Textiel Blind Dates

Textiel Blind Dates

Textiel Blind Datest

van maart 2020 tot mei 2020

2020

kunstenaar
Lies Van Assche
partners
DOEK
MoMu Antwerpen
Met steun van
Stad Antwerpen

Kunstplatform DOEK zet als organisatie in op het ontdekken van nieuwe regels en vormen. In de eerste fase van Sterrenstof zou er op straat gezocht worden naar textieltalent en textielverhalen. Omdat deze fase niet kon doorgaan omwille van de COVID-19-crisis, herdacht DOEK een digitale manier van ontmoeten rond textiel in de stad Antwerpen.

Het uitdenken van waardevolle ontmoetingen op een digitale manier past perfect bij de missie van DOEK. Digitaal vergaderen of ontmoeten wordt vaak gezien als een tweederangs-alternatief voor een face-to-face ontmoeting. Als we echter bijvoorbeeld kijken naar de World Café Method of de regels rond betekenisvol vergaderen van Sociocratie 3.0 bekijken, zien we dat deze makkelijk te transponeren zijn naar een digitale omgeving. Deze concepten draaien rond het respecteren van de ander in de vorm van ‘deep listening’ en het duidelijk vooropstellen van het doel van de digitale ontmoeting. De zoektocht op straat wordt niet letterlijk vervangen door een zoektocht online, maar wordt vervangen door het concept van een digitale blind date, of een Textiel Blind Date.

Lees hier meer over het vervolg van Sterrenstof
Lees meer

Via de websites, sociale media en nieuwsbrief van MoMu werd bekendgemaakt dat DOEK experimenteert met nieuwe methoden om online betekenisvolle ontmoetingen te hebben omtrent textiel. Mensen konden zich hiervoor inschrijven door enkele vragen in te vullen. Op basis hiervan werd door DOEK een match gemaakt tussen de verschillende kandidaten. In de loop van de maand mei namen de duo’s contact met elkaar op en hielden zij een conversatie over textiel: via gesproken of getypte woorden, of via het doorsturen van beelden via digitale kanalen of brieven. We vroegen bij aanvang aan elk duo om na de ontmoeting een verslag door te sturen aan de projectcoördinator. Dit verslag kon de vorm aannemen van een klassieke samenvattende tekst, maar kan ook een reeks foto’s zijn die zijn doorgestuurd, een scherm- of video-opname van het gesprek, …

Terug naar PROJECTEN

Afghaans borduren

Afghaans borduren

Afghaans borduren

Het behoud van een mondiaal ambacht in het Vlaams erfgoed

2019 – 2020

deelnemers

Nadia Mohmand
Lies Van Assche

met de steun van
Vlaamse overheid

Nadia Mohmand, één van de Afghaanse borduursters uit de community, en Lies Van Assche kregen samen een beurs voor een Meester-Leerlingtraject. Nadia is de meester en Lies de leerling. Na een diepgaand overdrachtstraject tussen leerling en meester, introduceren we Nadia in verschillende musea (waaronder het MAS, MoMu en TRC Leiden) en bij privé collectioneurs die textielerfgoed uit Afghanistan bewaren. Samen met de conservators gaan we in museumdepots op zoek naar textiele schatten. We proberen ook een link te maken met Afghanistan, door lokale sleutelfiguren op pad te sturen en daar ontmoetingsateliers op te starten voor lokale meesters.

Lees meer

Vanuit het MAS zal dit ambachtelijk, maatschappelijk onderzoekstraject audiovisueel gecapteerd worden. Nadia Mohmand en Lies Van Assche geven in feb 2020 samen een masterclass in het KASK Antwerpen: Sporen Achterlaten/Leaving Traces. We nodigen kunstenaars en designers uit om vanuit wederkerigheid aan de slag te gaan in een 5 daagse masterclass.

Terug naar PROJECTEN

TexChallenge

TexChallenge

“We zien een revival van oude technieken. Mensen willen weer zelf dingen maken.”

2019

partners
DOEK
Time-lab
MIAT
deelnemers
Adrien Centonze, Charlotte Vanhoutte, Frank D’Hondt, Frederic Steensels, Helena De Smet, Jeffrey Thielens, Julie Taris, Louis Tardy, Sara Diaz

Op basis van oude kennis en kennis uit andere culturen gecombineerd met digitale technieken, wordt een semi-automatische loom tape weefgetouw gebouwd volgens de Open Hardware principes. We maken dit weefgetouw door middel van de machines in het Fablab, waardoor deze gemakkelijk kunnen gekopieerd worden in andere beschikbare labs. Zo wordt kennis overgedragen en ontstaat een community van makers die de verdere ontwikkeling van het toestel op zich neemt. Op die manier willen we wereldwijd verspreide kennis samenbrengen en culturele crossover-experimenten opzetten. De uitdaging is om een semi-automatisch mini-weefgetouw te bouwen aan de hand van digitale technieken zoals lasersnijden en 3D printen in combinatie met mechanische en elektronische elementen.

Terug naar PROJECTEN

Het grote repareeronderzoek Textiel

Het grote repareeronderzoek Textiel

2019

partners
DOEK vzw
Netwerk Bewust Verbruiken
Vlaanderen Circulai

Op maandag 10 juni 2019 kwamen 15textielreparatie-experts met een hart voor textiel en duurzaam hergebruik samen bij DOEK vzw in Mortsel. Elke deelnemer stelde kritische vragen: “Waarom wordt alle kleding gemaakt voor standaard maten terwijl we juist allemaal zo verschillende vormen hebben? Waarom kan de industrie tegenwoordig geen kwaliteitsvolle kledingstukken meer leveren? Wat is er nodig om terug kledingstukken van betere kwaliteit aan redelijke prijzen te kunnen leveren? Wat is het verschil tussen ecologische kleding en niet-ecologische kleding?”

Kostbare tijd en vervuiling – hoe keren we het tij?
We raken niet uitgepraat over kleding, textiel reparatie en wetgeving die zoveel verspilling zou moeten voorkomen. De beperkte tijd dwingt ons de discussie te staken, maar eigenlijk wil iedereen meer. Meer uitwisseling en samen zoeken naar mogelijke voorstellen en adviezen voor één van de meest vervuilende industrieën die er momenteel bestaat.

Heel anders was het nog 30 jaar geleden. De mode-industrie en de fast-fashion van de grote ketens hebben hier verandering in gebracht. Met kinderarbeid, sociale misstanden enecologische rampen. Hoe is het zo ver kunnen komen? En hoe keren we het tij?

Een van de heldere en doeltreffende opmerkingen die gemaakt wordt door de groep is:

“Als mensen doorhebben hoe lang het duurt om iets te maken, dan beseffen ze dat de kleding veel te goedkoop is.”

Sensibiliseren over dit thema is ook één van de rollen die de repair-ateliers opnemen. De meeste mensen beseffen niet hoeveel werkuren, water (voor het kweken van katoen, het verven van stoffen) en vervoer gestoken wordt in een kledingstuk en wat de impact hiervan is op het milieu.

We onderzochten verschillende kledingstukken. Wat gaat er snel stuk? Hoe bepaal je of een stuk nog te herstellen is? Als het niet meer te herstellen is, hoe geef je het een nieuw leven? Wat is er nodig tijdens het ontwerpproces om een kledingstuk een langer leven te geven? Hoe herken je kleding van kwaliteit? Hoe is iets afgewerkt?

Dit zijn vragen waar niet gemakkelijk een antwoord op te vinden is. Er is namelijk zo veel op de markt en het is niet evident om kwaliteit te vinden en te herkennen.

Lees meer

Probleem nummer 1: de rits

Ritsen gaan vaak kapot. In tegenstelling tot wat vaak wordt gedacht, zijn ze vaak wel te repareren.

Wanneer je rits open gaat in het midden?
Het is vaak het glijdertje dat niet meer goed werkt , en wat dan vaak gedaan kan worden is het dichtknijpen van het glijdertje.

Pennetjes uit je rits?
Dat is niet zo makkelijk te repareren, maar een rits in zijn geheel vervangen kan zeker nog. Het kost tijd, maar het kan zeker de moeite zijn. Wanneer wordt het echt moeilijk? Als de rits te dicht op drukknoopjes bevestigd is. Dan moet je namelijk de drukknoopjes ook verwijderen, maar dan maak je gaten. Let dus zeker goed op als je een nieuwe jas met rits koopt: kijk goed of er geen knoopjes te dicht op de rits zijn bevestigd.

Het onderhouden van een rits?
Er werd ook aangeraden om een rits regelmatig in te wrijven met droge zeep of kaarsvet, op die manier blijft de rits goed lopen en voorkom je stroeve ritsen die snel kapot gaan.

Probleem nummer 2: kwaliteit van draad en naden

We spraken ook over de kwaliteit van draad en de verschillende naden. Zo heb je een Engelse naad en een Franse naad. Madam Zsazsa legt het ook uit in haar blog. We bekeken alle meegebrachte kledingstukken en zagen ook het verschil met de dubbelgestikte stukken en enkel gestikte. De afwerking aan de binnenkant is iets waarop in fast fashion altijd bezuinigd wordt, maar ook op de kwaliteit van het garen waar het textiel uit wordt gemaakt. Draden worden minder getwijnd dan voorheen. Twijnen is het samendraaien van twee of meer draden, meestal in tegenovergestelde richting van de draaiing van de gebruikte draden, om dikker en sterker garen te verkrijgen.

Kortom, op elk facet in de keten wordt er door de industrie gekeken of een kledingstuk met minder handelingen kan gemaakt worden, en zo nog sneller en nog goedkoper op de markt kan komen. Wat eigenlijk sowieso heel absurd is. Omdat het helemaal niet moeilijk is om mensen die kledingstukken in lageloonlanden maken eerlijk te betalen. Wij zouden het zelf amper merken in het eindbedrag. Het verschil zou ongeveer 0,5 euro zijn op de verkoopprijs.

Regelgeving is broodnodig

En zo komen we op het onderwerp regelgeving: regelgeving is hard en broodnodig! En we zijn het er allemaal over eens dat dit op Europees niveau moet gebeuren. Er moet een omslag komen, maar dat kan niet zonder wetten die voorkomen dat:

  1. mensen in erbarmelijke omstandigheden voor te lage lonen kleding maken.
  2. er miljarden liters water verspild wordt voor het kweken van katoen en het verven van stoffen.
  3. er jaarlijks tonnen kleding verbrand wordt enkel om de waarde van de verkochte stuks hoog te houden. De Europese Commissie heeft aangegeven meer te willen inzetten op het recycleren van kleding. Op dit moment wordt er maar een fractie van al het textiel gerecycleerd in plaats van verbrand.
  4. kleding zo gemaakt wordt dat het sneller slijt door gebruik van slechte draden en te dunne stoffen.
Alternatieven voor katoen

Van regelgeving sprongen we naar alternatieven voor katoen. Zijn er eigenlijk wel goede alternatieven? Lies Van Assche van DOEK vzw is heel duidelijk: het beste alternatief op dit moment is tweedehands kleding.

Wat met andere materialen?

  • Polyester: Een groot nadeel van veel synthetische stoffen is dat ze microplastic achterlaten in het water bij iedere wasbeurt. Inmiddels kennen we dan ook de keerzijde van de fleecetruien gemaakt van petflessen en is de boodschap: niet wassen! Het Duitse Langbrett maakte waszakken die een deel van de microplastics opvangt tijdens het wassen. Dit is echter geen oplossing en dit artikel legt dit duidelijk uit. Een voordeel van polyester is dat het hergebruikt kan worden, maar daar komt heel wat bij kijken.
  • Bamboe is veel duurzamer dan katoen. Een groot nadeel hier is echter het gebruik van chemicaliën bij het verwerken tot textiel. Meer info vind je in dit artikel.
  • Tencel of lyocell is gemaakt van houtpulp van de eucalyptus en duurzamer dan viscose omdat de gebruikte chemicaliën tijdens het proces in de kringloop blijven en hergebruikt kunnen worden. Lees meer in dit artikel.
Terug naar PROJECTEN

TOP-atelier

Neri De Meester

TOP-atelier

TOP (Textiel Omschakelings Proces) atelier

2019 – 2021

concept
Lies Van Assche

partners
DOEK
Ivoc
Creamoda
Prospex Institute

een project van
DOEK en Villanella

met de steun van
Vlaanderen Circulair

Kunstenaars/ontwerpers
Caro Peirs van Tropas Eloïse
Maës & Audrey Werthle van La Gadoue
Veerle Tytgat & Sophie De Somere van Triptiek
Hannah Vanspauwen van Paule Josephe
Soraya Wancour van Studio AMA

TOP-atelier is een collectief onderzoeksproject (2019 – 2021) met de steun van Vlaanderen Circulair en wil aantonen dat het wél rendabel, opschaalbaar en marktvriendelijk kan zijn om in België hoogwaardige producten te maken van minderwaardige textielreststromen. 

Van TexUp naar TOP-atelier
In het project TexUp onderzochten we enkele jaren geleden reeds de verschillende mogelijke circulaire ontwerp- en fabricageprocessen met lokale textielreststromen. Een groep ontwerpers werd toen uitgedaagd om upcycling-producten te ontwerpen met afgedankt textiel van een Antwerps hotel. Upcycling is het creatief proces waarbij afval als een hulpbron wordt beschouwd. Materialen worden op een slimme manier hergebruikt, waardoor ze een tweede leven en functie krijgen. Uit TexUp leerden we dat er nog meer onderzoek en experiment nodig is omtrent het opschalen en vermarkten van upcycling producten. Wat vooral duidelijk werd, is dat lokale productie een must is. Echter is er momenteel niet genoeg aanbod om zo’n lokale productie te realiseren. Kwaliteitsnormen bij het vermarkten van upcycling producten moeten verder onder de loep genomen worden. En ook het duurzaam ophalen, verzamelen en sorteren van specifieke textielreststromen blijft een uitdaging. Het denkwerk tijdens TexUp én het ontstaan van een enthousiaste beweging rond de herbestemming van lokale textielstromen resulteerden dan ook in het ontstaan van TOP-atelier.

TOP-atelier in de praktijk
We maken werk van een sterk businessmodel en creëren, analyseren en testen nieuwe mogelijkheden in praktijk. Hiervoor gaan we in zee met verschillende Vlaamse confectieateliers. Die stellen hun specifieke knowhow en machinepark ter beschikking van ontwerpers en projectontwikkelaars die textiel reststromen een creatieve herbestemming geven. De oplossingen die TOP-atelier biedt, ondersteunen de (duurzame) mode-industrie in Vlaanderen en zijn een eerste stap in het opzetten van duurzame relaties binnen de industrie, specifiek voor upcycling. Het levert een bijdrage aan de beleidsdoelstellingen rond de transitie naar een circulaire economie.

We richten ons op een synergie tussen Vlaamse confectiebedrijven, sorteerders uit de sociale economie alsook ontwerpers en projectontwikkelaars die met restmateriaal aan de slag gaan. Dit partnerschap moet meer en betere mogelijkheden aanreiken om de textielmaterialen een nieuwe bestemming te geven en dit op een rendabele en sociaal verantwoorde manier. We betrekken ook de consument in het verhaal. We merken op dat de Vlaamse confectie-infrastructuur onderbenut wordt. Heel wat confectieateliers en hun machineparken worden vooral ingezet tijdens periodes van prototyping bij het stikken van modellen en kleine series, maar blijven regelmatig leeg staan. Er is dan ook heel wat ruimte en infrastructuur beschikbaar waar ontwerpers en projectontwikkelaars samen met de medewerkers van de ateliers aan de slag kunnen gaan met reststromen van textiel en aan re-manufacturing kunnen doen. Zo blazen we onze maakindustrie nieuw leven in en brengen we de productiestroom weer op gang, ook dát is circulaire economie.

TOP-atelier wil de opgedane kennis verder verdiepen, maar biedt nu al oplossingen:

  • innovatieve sorteersystemen die een continue instroom van bronmateriaal kunnen garanderen
  • de voorbereiding op en het versnijden van bestaande kledingstukken
  • industrieel wassen

Ga zelf aan de slag
Onze gids biedt tips aan designers die willen werken aan het upcyclen van textielreststromen. Voor elke stap in de productieketen vind je de uitdagingen die TOP-atelier aan ging, de belangrijkste leerlessen en enkele tips & tricks, zoals contacten in de Belgische confectie-industrie.

TOP-atelier is een initiatief van IVOC, Creamoda, Doek vzw, Ecoso en Prospex Institute, met de steun van Vlaanderen Circulair.

Terug naar PROJECTEN

Zoektocht naar Afghaans textielerfgoed

Zoektocht naar Afghaans textielerfgoed



2019

kunstenaars/
ontwerpers/
onderzoekers/ makers
Nadia Mohmand
Lies Van Assche
Frieda Sorber
Staf Daems
Fehmida Shamsi
Suzzan Hotak
partners
DOEK
MoMu Antwerpen
MAS
Nadia Mohmand, Afghaanse borduurster en enkele andere borduursters, kunstenaar Lies Van Assche, curatoren Frieda Sorber (MoMu) en Staf Daems (MAS) gaan samen op zoek naar Afghaans textiel erfgoed in de depots en studiecollecties van het Mas en het MoMu in Antwerpen. De collecties worden opengesteld voor een ‘source community’ die aanwezig is in de hedendaagse stad. Door deze samenwerking met al de verschillende partners worden de begrippen ‘ ons erfgoed’ en ‘ onze traditie’ herbekeken en onderzocht.
Lees meer

Zoektocht naar Afghaans textiel erfgoed

Textielcollecties liggen opgeslagen in museumdepots en wachten om ontdekt, bekeken en erkend te worden. Niet alleen de ‘Afghaanse’ collectie van Momu en het Mas in Antwerpen maar ook andere collectiestukken en de studiecollectie waarbij borduurtechnieken gebruikt werden, zijn onderwerp van onderzoek. Treedt er herkenning op? Zijn er overeenkomsten in technieken? Lijkt het materiaal (textiel en garen) op het materiaal dat de Afghaanse vrouwen zelf gebruiken? Hoe gaan zij om met het begrip erfgoed? Visueel antropologe Wendy Van Wilgenburg maakt in opdracht van het MAS een film over het Meester Leerling traject van Nadia Mohmand en Lies Van Assche. Van september 2019 tot december 2020 filmt ze ateliersessies met meester en leerling, ontmoetingen en kennisuitwisseling en interviewt de meester buiten de atelier context. Deze zoektocht naar Afghaans textiel erfgoed is onderdeel van dit meester leerling traject. Nadia en Lies selecteren tijdens het depotbezoek stukken uit de depots en de studiecollectie van het MAS en MoMu. Een fotografe van het MoMu maakt foto’s van deze stukken. Aansluitend op het meester-leerling traject gebruiken Nadia en Lies dit bronnenmateriaal tijdens een Masterclass in AP-Arts in Antwerpen in februari 2020: Sporen Achterlaten/ Leaving Traces.

Terug naar PROJECTEN

Ones heart on ones sleeve

Ones heart on ones sleeve

Ones heart on ones sleeve

Textile narratives from the city

2019 – 2020

artistiek onderzoek
Lies Van Assche
promotor
Myriam Van Gucht
onderzoeksgroep
Royal Academy of Fine Arts – Antwerpen

Can textile objects, with their emotional value, create connections in a city ?

A piece of clothing or a scarf is not just an object to someone. People are inclined to have a feeling towards it; sometimes even to the extent that the piece of textile gets a very individual, affective value. The personal stories that belong to it, as they are available in all their diversity in a metropolitan context such as Antwerp, is what interests Lies Van Assche as an artist.

The affective dimension of the relationship of people to their physical textile objects, is the focus of the first part of this artistic research. What is the (reciprocal) relationship between the object and the person, and when is there an emotional value? Is the tactile and sensory aspect important in this relationship? Findings from this more theoretical research are then tested in the more concrete part of the research in which the artist moves into the city to let people speak for themselves about their emotional attachment to all sorts of textile objects.

Lees Meer

The textile objects with emotional value are as diverse as the personal stories that are linked to them and as diverse as the background of the people who tell these stories. In this phase a dialogue is set up with a varied group of people, in order to get a grip on what the emotional bond with textiles could be like. How to approach this dialogue (in a series of physical meetings) is also part of the research: how do you engage in conversation, with whom, within what framework, if you want to surface stories about history, identity, loss, comfort, love, sensuality, …? In this sense, the intention is to develop a strategy that is both anthropological and artistic in nature, and to use an artistic approach to test methodologies that are comparable to those in anthropology. All the more since in the entire research, the contrast between the immaterial memory and the transient materiality of the physical textile object is a point of attention. The artefact is kept to materialize the immaterial – a memory, a feeling – but is itself subject to time, natural, accidental or intentional decay.

The artist enters the social field and tests different methods, acquires knowledge and then returns with that knowledge to her artistic practice.

This artistic research project is where art is created as a source of information about ourselves, the other person and the world around us. In this sense, the research is also situated in a social context. An underlying motivation in this respect is social sustainability, by preserving emotional oral history, and setting up links between people and art on a qualitative level, within the city.

Terug naar PROJECTEN

Wie is er bang van Fatima Sultan?

Wie is er bang van Fatima Sultan?

Een geborduurd ontmoetingsspel voor vrouwen

2016

een artistiek co-creatie project tussen kunstenaar Sara Dykmans en Afghaanse borduursters uit de community van DOEK

Een cirkel van vrouwen rond een spel. Sommigen zijn geboren in Afghanistan, andere hier. Jij bent één van hen. Een gelegenheid om elkaar in een intieme omgeving te ontmoeten en ongecensureerd vragen te stellen, voorbij taboes en gêne. Een uitwisseling van verhalen in woorden, geuren en kleuren. Op een speelse en artistieke manier gaat dit project op zoek naar een context waarin mensen elkaar écht kunnen ontmoeten en waarin solidariteit een kans krijgt.

Ik voel bij dit spel dat het iets invult wat we massaal als Belg missen. Ik vond het confronterend om 2,5u in een rust terecht te komen waar je met een klein groepje aandacht voor mekaar hebt en vragen stelt die ik soms liever niet aan mezelf stel…
Jo-An, Antwerpen

Terug naar PROJECTEN
We gebruiken cookies en vergelijkbare technologieën om de diensten en functionaliteit op onze site mogelijk te maken en om je interactie met onze dienst te begrijpen. Door op 'Accepteren' te klikken, ga je akkoord met ons gebruik van dergelijke technologieën voor marketing en analyse. Bekijk het privacybeleid